Σελίδες

16.4.13

Crowde(a)dly

Τις λιγοστές πλέον φορές που βγαίνω από το σπίτι για να παριστάνω πως διασκεδάζω με άλλους, κάτι τρομακτικό κεντρίζει το ενδιαφέρον μου. Συμπεραίνω πως υπάρχουν και άλλοι σαν κι εμένα. Μου φαίνεται τόσο περίεργο, μα τελικά εκεί έξω είμαστε πολλοί αυτοί που νιώθουμε μόνοι. Μαζευόμαστε, γινόμαστε πλήθος, καθόμαστε αμήχανοι, αποφεύγουμε να κοιτάξουμε ο ένας τον άλλον, κάνουμε τους αδιάφορους και εν τέλει επιστρέφουμε σπίτι πιο μόνοι από ποτέ.

Δεν μιλάμε ποτέ μεταξύ μας, θα κολλήσουμε καμιά φιλία και δεν κάνει. Που να τρέχεις τώρα με παρέες, να περνάς καλά, να χαμογελάς ασυναίσθητα και να μην θέλεις να τελειώσει ποτέ το τώρα; Άστο, καλύτερα έτσι. Έχουμε και χρόνο να σκεφτόμαστε όταν είμαστε μόνοι. Οι άλλοι δεν μας καταλαβαίνουν και μας θέλουν μαζί τους, τους χαζούς. Λες και δεν ξέρουν ότι οι φίλοι θα σε προδώσουν, θα σε κρατήσουν πίσω ή ακόμη χειρότερα θα θέλουν το καλό σου ή θα σε προστατέψουν. Τί κακοί άνθρωποι που είναι κάποιοι. Χίλιες φορές μόνοι μας, να μαζευόμαστε, να καθόμαστε αμήχανοι και να αποφεύγουμε να κοιτάξουμε ο ένας τον άλλον. Την θέλουμε την μοναξιά ρε, την αγαπάμε και αυτή εμάς. Τί δεν καταλαβαίνετε;

Πιο πριν έγραψα πως υπάρχουν και άλλοι σαν κι εμένα.
Αν είναι έτσι, τότε γιατί νιώθουμε μόνοι;